Οι δοκιμασίες, στις οποίες περιέπεσε το ελληνικό έθνος κατά την τριακονταπενταετία από την εποχή του Συνεδρίου του Βερολίνου έως το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων (1878-1913), υπήρξαν δεινές. Η Ελλάς, απομονωμένη από όλους τους παράγοντες της διεθνούς πολιτικής, λόγω της συγκρούσεως των εθνικών της διεκδικήσεων με τις επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων, δεν μπορούσε να επιβάλη τις απόψεις της πουθενά. Σ' αυτήν την κατάστασι, όπου οι αδυναμίες του πολιτικού συστήματος δεν επέτρεπαν να δοθούν επιθυμητές λύσεις στα εθνικά προβλήματα, ευρέθηκαν μερικά πρόσωπα, που χωρίς να επιδιώκουν προσωπική προβολή ανέλαβαν όλο το βάρος της διαφωτίσεως όχι μόνο του έθνους αλλά και του διεθνούς πολιτικού κόσμου. Κι ανάμεσά του διέπρεψε η μορφή του Καζάζη, ενός αποστόλου της εθνικής ιδέας. [...] (Από την έκδοση)