Το όνομα του Αττίλα κατεκτήσαντο εν τη μνήμη των ανθρώπων θέσιν παρά τα του Αλεξάνδρου και του Καίσαρος. Και ούτοι μεν την δόξαν αυτών οφείλουσιν εις τον θαυμασμόν, εκείνος δε εις τον τρόμον· αλλ οιονδήποτε καν η το αίσθημα, όπερ χορηγεί τω ανθρώπω την αθανασίαν, θαυμασμός είτε τρόμος, βέβαιον είναι ότι το αίσθημα τούτο μόνη η μεγαλοφυΐα εγεννά. Μόνον όταν σφοδρότατα δονηθώσι της ανθρωπίνης καρδίας αι χορδαί, οι παλμοί αυτής αΐδιοι δια των αιώνων παραμένουσι. Την στυγεράν αυτού δόξαν ο Αττίλας οφείλει ουχί τόσον εις όπερ διέπραξε κακόν όσον εις ό,τι ηδύνατο να διαπράξη, εκ τούτου δε παρέμεινε καταπεπληγμένος ο κόσμος. Των λυμεώνων της γης ο άγαν ατυχώς μακρός κατάλογος πολλούς αναγράφει άνδρας ολεθριωτέρους μεν, αλλά μη φέροντας, ως ο Αττίλας, την αΐδιον των αιώνων κατάραν.
