Ο Θόδωρος Έξαρχος συνεχίζει τον μονήρη και τιτάνιο αγώνα του να καταγράψει τη συνέχεια της συντεχνίας του, να συμπληρώσει με έρευνα, μόχθο πολύ και, κυρίως, αγάπη την αδιάσπαστη αλυσίδα των μαστόρων του νεοελληνικού θεάτρου. Στον πρώτο τόμο (. . .) καταγράφει τους πρωτοπόρους που ως τη δεκαετία του πενήντα και του εξήντα αυτού του αιώνα θεμελίωσαν, στέριωσαν και εξευγένισαν το επάγγελμα του ηθοποιού. Στον παρόντα τόμο συλλέγει τους εργάτες της σκηνής που γεννήθηκαν από το 1900 έως το 1925. Πολλοί ήδη απεχώρησαν και από τη σκηνή και από τη ζωή. Οι περισσότεροι δρουν ακόμη ανάμεσά μας θαλεροί και πάντα ονειροπαρμένοι. (. . .) Αυτό το λεξικό προσώπων είναι ταυτόχρονα μια δεξαμενή, ένας αστείρευτος θησαυρός επιτευγμάτων, αγωνίας, αγώνα, θυσιών, απελπισίας, μιζέριας και θριάμβων. Μια εγκαυστική πάνω στο σκληρό σανίδι του ελληνικού θεάτρου. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)