Εξετάζεται η περίπτωση του πατριάρχη Φωτίου, που, αν και περιστασιακά, αναφέρθηκε με σοφία και φωτισμό στην εικόνα και στην θεωρία της και που, μετεικονομαχικά, ενήργησε για να γίνει αρχή της διακοσμήσεως των ναών με εικόνες. Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται διεξοδικά α) οι θεωρητικές θέσεις του μεγάλου θεολόγου του θ αι. για την εικόνα και την τέχνη της, β) τη σχέση των απόψεών του με αντίστοιχες θέσεις άλλων ορθοδόξων Πατέρων και γ) το αντίκρυσμα των θεωρητικών πληροφοριών που παρέχει ο Φώτιος και οι άλλοι Πατέρες στην τέχνη της μετεικονομαχικής περιόδου.
