Ο Νίκος Κεσσανλής αντιπροσωπεύει μια παραδειγματική κατηγορία καλλιτέχνη του 20ού αιώνα: τον μέτοικο, τον νομάδα, τον εθελοντή πλάνητα, τον ανικανοποίητο ταξιδιώτη. Η τέχνη του, με τον ερευνητικό της χαρακτήρα, τις αέναες μεταμορφώσεις της, γίνεται το αισθητό σύμβολο της βιογραφίας του. Η πρωτοπορία οφείλει πολλά, αν όχι την ίδια την γένεσή της, στον πλανητικό τύπο του καλλιτέχνη. (. . .) Το 1988, ο Νίκος Κεσσανλής εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας με μια σειρά από έργα όπου πρωταγωνιστούν και πάλι οι αναδυόμενες εικόνες μέσα από τα πάθη της ύλης. Ο διάλογος ανάμεσα στη φωτογραφία που αποτυπώνεται στην επιφάνεια, στη χειρονομία του καλλιτέχνη που τη μεταποιεί και τη μεταμορφώνει, και στην ύλη που την αφανίζει και την αναγεννά, συνεχίζεται σ’ αυτά τα έργα. Την προέκταση της έρευνάς του πάνω στην φωτομηχανική αποτύπωση της εικόνας θα την ξαναβρούμε στα τελευταία του έργα, «τα Τσιμέντα». Ο ίδιος χαρακτηρίζει αυτή την ύστατη τροπή της δημιουργίας του ως επιστροφή στις απαρχές της ζωγραφικής: «στα σπήλαια της Αλταμίρα». (. . .) Η μνημειώδης αυτή έκδοση παρακολουθεί και φωτίζει τη διαδρομή του Νίκου Κεσσανλή μέσα από ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό, που συνοδεύεται από διεισδυτικά και εμπνευσμένα κείμενα, γραμμένα τις περισσότερες φορές από ιστορικούς και κριτικούς διεθνούς κύρους.
