...παράτησα στη μέση τον Μαριγκέλα, σηκώθηκα, ξυρίστηκα, ντύθηκα, ζώστηκα τη μπερέτα στη μασχάλη και βγήκα. Η γραμμή ήταν: οι παράνομοι πάντα οπλισμένοι, κι ας έτρεμε η καρδιά πίσω από το πορτοφόλι. Η εξοικείωση με τ όπλο θέλει γενιές πολλές γενιές αίμα.
Προχώρησα με τα πόδια, έστριψα κανά δυο δρομάκια που μπορούσε να ελέγξεις αν σ ακολουθούσε κανείς. Βγήκα στη Πανόρμου.
Φωτίτσες στη σκεπή οι ταμπέλες των αραγμένων ταξί. Πήγα, χτύπησα το τζάμι του πρώτου.
- Ελεύθερος
Ο ταξιτζής, κόκκινη, αξύριστη μούρη, βαριεστημένα ματιά.
- Έμπα.
Μπήκα.
- Για το σταθμό Πελοποννήσου, παρακαλώ.
- Πας για κάτω απ το αυλάκι
- Όχι, πάω μέχρι Λουτράκι.
Με κοίταξε μέσα απ τον καθρέφτη.
- Μα, δεν έχει τέτοια ώρα για Λουτράκι.
Δαγκώθηκα. Οι μισοί απ αυτούς μπορεί νάντουσαν χαφιέδες. Κάποια τέτοια φήμη κυκλοφορούσε τότε...
