(. . .) Ο Γιώργος Κόρδης μας βοηθάει να δούμε το αληθινό σχήμα, να εικάσουμε το πραγματικό χρώμα. Το τάλαντό του δεν είναι ατομική του υπόθεση. Ως πρόσωπο εκκλησιαστικό, διαλέγεται με την εκκλησιαστική κοινότητα μέσω της ζωγραφικής του. Η ελευθερία του καλλιτεχνικού του προσώπου τελειούται στην αναφορικότητα της κοινοτικής ματιάς. Και μας ευεργετεί πολλαπλά. Γιατί, πέρα από την τέχνη της ζωγραφικής, κατέχει πολύ καλά και την τέχνη της παραμυθίας. Έτσι όπως την ξέρει και ο Παπαδιαμάντης. Η δουλειά του δεν είναι απλώς μια ερμηνευτική διαμεσολάβηση, είναι πράξη ξενισμού μας με δώρα πλούσια μέσα στη λιτότητά τους. «Δόσις ολίγη τε φίλη τε». Σαν το κέρασμα στο αρχονταρίκι του μοναστηριού. Σαν την πανηγυρική ακολουθία της μονοφωνικής υμνωδίας και σαν τη μελωδία που αναδίδει το νέο, το γλυκύ, το πράο, μέσα από τη βαθιά σήραγγα της παράδοσης. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)