Οι πάροικοι (έτσι λέγονταν οι πρώτοι κάτοικοι της χωρίς όνομα τότε Ερμούπολης, που μετά τον ξεσηκωμό του 1821 άρχισαν να καταφεύγουν σ αυτήν), γυμνητεύοντες και άστεγοι, σκέφτηκαν ότι, αφού δεν τους άφηναν να χτίσουν στη στεριά, θα μπορούσαν ίσως να χτίσουν στο "αντίθετο της ξηράς": στη θάλασσα! Ήξεραν, από τις διηγήσεις των γονιών τους, ότι ο Χριστός είχε περπατήσει πάνω στη θάλασσα. Γιατί κι αυτοί να μη μπορούσαν να χτίσουν πάνω σ αυτήν Άρχισαν λοιπόν να μπαζώνουν τη θάλασσα. Αλλά δεν άργησε να φανεί και το Κράτος! Με μια "πάνσοφη" παρέμβασή του, θεώρησε τα "μωλώματα" εθνική γη και καθόρισε το ποσό που έπρεπε να πληρώσουν οι απροσδόκητοι ιδιοκτήτες! Έτσι άρχισε η Ερμούπολη: από τα "μωλώματα" της θάλασσας! Ήταν κάτι, που τουλάχιστον ενέπνευσε τον βαυαρό αρχιτέκτονα αλλά πιστό φίλο της πόλης μας, τον Ερλάχερ, να χτίσει στα 1834 κι αυτός, το πρώτο δημόσιο κτίριό της, τις περίφημες "αποθήκες διαμετακόμισης", πάνω σε μωλωμένη θάλασσα!
