Ένα από τα φιλοσοφικά αριστουργήματα του περασμένου αιώνα, που εξάσκησαν τη μεγαλύτερη επίδραση στο νεότερο πνεύμα, στην ίδια τη ζωή ακόμα, και που αληθινά πρόσθεσαν νέα κριτήρια στα προηγούμενα και νέες αξίες, ακόμα και νέα συναισθήματα, στάθηκε το "Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα" του Φρειδερίκου Νίτσε. Ο ίδιος ο Νίτσε, με το έργο του, την προσωπικότητά του, την ακτινοβολία των ιδεών του, την τόλμη και τον πλούτο των συνθημάτων του, συνοψίζει ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια της ανθρώπινης παρουσίας πάνω στη γη. Γι' αυτό, η μετάφραση του "Ζαρατούστρα", από τον Άρη Δικταίο, έρχεται να καλύψει, σήμερα, ένα μεγάλο κενό. Είναι ένας τύπος, πραγματικά, "ολοκληρωμένου ποιητικού ανθρώπου" ο Άρης Δικταίος. Την ποίηση τη λατρεύει, γράφοντάς την, μεταφράζοντάς την, κρίνοντάς την, μελετώντας την, μιλώντας την. Αν παρουσιάζεται καταπληκτικά εργατικός και παραγωγικός, τούτο είναι, ακριβώς, ένα αποτέλεσμα πάθους. Πάθους απόλυτου για την ποίηση, που ταυτόχρονα αγκαλιάζει και τη ζωή. Ένα "κριτικό σκεύος ποιητικού πάθους", θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε. Μεταφραστής δημιουργικός και πολύπειρος, αληθινά χαλκέντερος, που τόσα ξένα κείμενα εξελληνισμένα του χρωστάμε, μεταξύ των οποίων και τα καλύτερα του Ρίλκε. Επιπροσθέτως, η ζωντανή αυτή, αληθινά ωραία και ποιητική μετάφραση συνοδεύεται από ένα σύντομο, αλλά βαθυστόχαστο πρόλογο του Άρη Δικταίου, που μας αποκαλύπτει, γι' άλλη μια φορά, την πλατειά του μόρφωση και την ατομική του σκέψη. Γιατί ο Δικταίος είναι, επί πλέον, ένας από τους πιο προσωπικά και πιο συγχρονισμένα στοχαζόμενους σύγχρονους ποιητές μας. (Ραδιοφωνική ομιλία - 1958, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)