Ενότητα! Είναι η πρόκλησις των καιρών. Οι άνθρωποι κουράσθηκαν με τις διαιρέσεις και τις διασπάσεις, που επέφεραν μίση, έχθρες και πολέμους, και αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα. Επιζητούν την ενότητα. Έτσι εξηγείται η συλλογική σύμπραξις, που αρχίζει απ' το επίπεδο ενός τοπικού συλλόγου και φθάνει μέχρι τους διεθνείς οργανισμούς. Πολύς λόγος π.χ. για την ενωμένη Ευρώπη, για τους συνασπισμούς των αδεσμεύτων, για τον Ο.Η.Ε.. Αναμένεται δε με ενδιαφέρον το 1992, που θάναι έτος της πλήρους οικονομικής (μόνο οικονομικής;) ενότητος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Αλλά πίσω απ' αυτή την ποικιλώνυμη ενότητα και συνύπαρξι κρύβεται ένας εγωκεντρισμός και ένας διχασμός. Τα άτομα δεν είναι αληθινά ενωμένα μεταξύ τους. Ο άνθρωπος ζη τη διάσπασι όχι μόνο στο περί αυτόν περιβάλλον, αλλά και στην ίδια την ύπαρξί του στο είναι του. Και αυτό, διότι δεν έχει την πραγματική ενότητα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)