Αν τα πεπραγμένα του ένοπλου δωσιλογισμού είναι σχεδόν αδύνατον ν' αμφισβητηθούν από οποιονδήποτε καλόπιστο ερευνητή της θυελλώδους δεκαετίας του '40, δεν συμβαίνει το ίδιο με το κοινωνικό και -ιδίως- το οικονομικό υπόβαθρο του ίδιου φαινομένου: όσους αξιοποίησαν την Κατοχή ως μιαν ακόμη ευκαιρία πλουτισμού, η προάσπιση του οποίου, απέναντι στην (εθνικά νομιμοποιημένη) πληβειακή επιβουλή, επέβαλε στην πορεία την πολιτική και στρατιωτική συνεργασία με τον κατακτητή -όταν, φυσικά, αυτή η τελευταία δεν αποτελούσε η ίδια την πηγή των κερδών τους. Το διαπιστώσαμε για μιαν ακόμη φορά κατά την Ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο Κορωπί (8-10-2016), με αντικείμενο την κατοχική εμπειρία της ευρύτερης περιοχής των Μεσογείων. Μια Ημερίδα που σημείωσε εξαιρετική επιτυχία, με το αμφιθέατρο του εκεί Δημαρχείου να έχει ξεχειλίσει από το (ως επί το πλείστον ντόπιο) κοινό. Οι αντιδράσεις αυτού του τελευταίου καθιστούσαν προφανές πως, επτάμισι δεκαετίες μετά τα γεγονότα, η τοπική συλλογική μνήμη παραμένει έντονα διχασμένη. Ανοιχτό παραμένει, καταρχάς, το ακανθώδες ζήτημα της ταυτότητας των ενόπλων που στις 9 Οκτωβρίου 1944, τρεις μέρες πριν από την Απελευθέρωση της Αθήνας, έπνιξαν την κωμόπολη στο αίμα δολοφονώντας 47 άτομα, λεηλατώντας και καίγοντας εκατοντάδες σπίτια και φροντίζοντας ταυτόχρονα να καταστρέψουν ολοσχερώς το υποθηκοφυλακείο μαζί με όλα τα τοπικά συμβολαιογραφεία. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, το έγκλημα διαπράχθηκε από περαστική γερμανική μονάδα. Όπως όμως έχει επαρκώς τεκμηριώσει εδώ και μια δεκαετία με το βιβλίο του "Η τραγωδία του Κορωπίου" ο ντόπιος ερευνητής Θωμάς Πρόφης, στην πρωτοβουλία και επιμονή του οποίου οφείλεται η πραγματοποίηση της πρόσφατης Ημερίδας, πραγματικοί δράστες δεν ήταν άλλοι από τους γερμανοντυμένους «εθνικόφρονες», που είχαν επιφορτιστεί με την παραλαβή βρετανικών όπλων προοριζόμενων για τον εξοπλισμό αντιεαμικών ομάδων, με τη συνδρομή εγχώριων ομοϊδεατών και συνεργατών τους. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)